"İşğal bizə nələr yaşatmadı" - Aqil CAMAL yazır



Atamın əmisi Əli dədə, xalası Badam nənə. (Onlar həm də ər-arvad idilər).



Kəlbəcər işğal olunanda kənddən çıxa bilmədilər. Yaşları 90-ı haqlamış bu mələksima ixtiyarlar (həmçinin atamın bibisi Güllü mama) doğma yurdu, ocağı tərk etmək istəməmişdilər...

Gəlinləri Gülzar isə yaxınlaşan erməni cəlladlarının əlinə düşməmək üçün yanındakı adamlardan ayrılaraq özünü Qamışlı körpüsündən Tərtər çayına atmışdı.

Bu gün də adları dövlətin girov düşmüş vətəndaşlar siyahısındadır.

Heç birinin məzarı, izi yoxdu.

(ƏIi dədə II Dünya müharibəsində iştirak etmişdi. Stalin repressiyası zamanı bir neçə il Sibirdə sürgün həyatı yaşamışdı. Stalinin ölümündən sonra Vətənə qayıda bilmişdi).

Bu gün Azərbaycan əsgərinin yeridiyi-yürüdüyü Kəlbəcərimizə şükr edib, ruhunuz şad olsun, deyirəm.

BİZ XOCALINI
UNUTMADIQ!
25-26 FEVRAL
1992

  • 613 nəfər qətlə yetirilib, o cümlədən:

    • 63 uşaq;

    • 106 qadın;

    • 70 yaşlı.

    • 8 ailə tamamilə məhv edilib;

    • 25 uşaq hər iki valideynini itirib;

    • 130 uşaq bir valideynini itirib;

  • 487 yaralı;

  • 1275 girov;

  • 150 itkin düşüb.

BİZ AĞDABANI
UNUTMADIQ!
8 APREL
1992

  • 130 ev yandırılmış, o cümlədən:

    • 779 nəfər qeyri-insani işkəncələr verilmiş;

    • 67 nəfər qətlə yetirilmiş;

    • 8 nəfər 90-100 yaşlı qoca;

    • 2 nəfər azyaşlı uşaq;

    • 7 nəfər qadın diri-diri odda yandırılmış;

    • 2 nəfər itkin düşmüş;

    • 12 nəfərə ağır bədən xəsarəti yetirilmişdir

BİZ BAŞLIBELI 
UNUTMADIQ!
18 APREL
1993

  • 18 gün gizli yaşaya bilmişlər, o cümlədən:

    • 27 qətlə yetirilmiş;

    • 19 nəfə girov götürülmüş;

    • Sağ qalan 30 nəfər isə sığınacaq yerləri kimi kahaları seçiblər

    • Onlar 113 gündən sonra – iyulun 17-də sığınacağı tərk edərək yalnız gecələr hərəkət etməklə gizli dağ yolları vasitəsilə Ermənistan ordusunun mühasirəsindən çıxa biliblər.